Vleesgeworden Enthousiasme

VVSommigen hebben een plan, sommigen niet. Ik hoor in die eerste categorie.

Aangenaam, mijn naam is Rick Vechel en ik ben ‘Cultureel Ondernemer’. Althans, zo noem ik het beestje, alhoewel ik eigenlijk gewoon doe wat ik ontzettend tof vind. Om die reden probeer ik meer dan eens mijn favoriete titel ertussen te krijgen: “Vleesgeworden enthousiasme”. Is dat enthousiasme dan ook waarom ik mij heb gemeld bij de Kamer van Koophandel? Nee, dat lag aan een stukje voorbereiding.

Begin 2012 had ik een idee. Ik ben bezig met de laatste jaren van mijn opleiding Social Work en het werkveld lag overhoop. Banen waren schaars, zeker met het oog op alle bezuinigingen in zowel het culturele als sociale werkveld. Onder het motto: “Er is meer werk dan dat er banen zijn.” had ik besloten om de mogelijkheid te creëren om freelance aan de slag te kunnen. Tien weken een project is ook werkervaring, waardoor ik uit die gigantische groep starters kon komen. Het aantal afgestudeerden van de opleiding Social Work was immers niet mals.

Hoe meer ik op Google rond keek, hoe meer ideeën ik kreeg. In mijn hoofd én mijn favoriete hulpmiddel: een whiteboard, kwamen de ideeën tot leven.

notetaking

Dat kon overigens zowel als freelancer of als bedrijf. Na wat zoeken op Google besloot ik mijn bedrijf te registeren: Hoe minder gedoe met de Belastingdienst, hoe beter. Geen gedoe met ‘hoe grijs zijn jouw activiteiten?” maar gewoon gelegitimeerd aan het werk. Was dat nodig? Nee, maar naar mijn gevoel kon ik dat zo beter scheiden. Prima! Nu laten we eerlijk zijn – ik had geen idee wat er allemaal op me af kwam. Ik was een student Social Work. Ondernemerschap stond in de opleiding niet erg hoog in het vaandel, zoals vaak bij maatschappelijke opleidingen.

Toentertijd was ik veel in de muziek bezig; ik organiseerde evenementen en ik gaf al diverse workshops als bestuurder van een stichting. Ik had mijn diploma nog niet, dus ik moest oppassen met het sociaal werk als bedrijf, maar er was een begin. Mijn stages en losse werkzaamheden bestonden vooral uit sociaal-culturele projecten, dus daar kon ik lekker mee vooruit. Na het behalen van mijn diploma zou ik dus nog grondig veranderen met een geheel nieuw scala aan bedrijfsactiviteiten.

Tijd voor een naam. Laat mij u waarschuwen – ik ben nooit goed geweest met namen. Van een puppy tot aan een activiteit: namen zijn niet mijn ding. Het heeft bijvoorbeeld een week of twee gekost (samen met avonden brainsessies maar voornamelijk andermans inbreng) om Vechel Ventures te verzinnen. Het verhaal: vanaf mijn 16e waren veel van mijn vrienden het over één ding eens: Rick regelt. Maar ik regelde dan wel vrij veel en wat ik regelde was vrij divers. Dat zou nu niet veranderen; Vechel Ventures is immers Rick Vechel met een btw-nummer.

Op mijn vertrouwde whiteboard heb ik wel drie stiften volledig versleten met hoe ik alles ging aanpakken. Ik was met grafische middelen toen nog slechter dan met namen, maar gelukkig kende ik iemand die mij hiermee kon helpen. Het opzetten van de boekhouding, daar kende ik ook nog iemand voor. Ik kreeg alsmaar nieuwe ideeën voor activiteiten, zoals workshops en meer evenementen. Het enthousiasme vierde hoogtij. Dat is immers ook het mooie aan zodoende aan de slag kunnen. Je doet iets dat je tof vindt. Je bent zelf dan ook altijd je #1 fan!

Toen was ik er klaar voor. Ik had een naam. Ik had een idee. Ik had al een redelijk sterk netwerk door verschillende werkzaamheden uit het verleden. Ik had geen kantoor nodig, dus ik had verder ook geen kosten. Mijn laptop was wel aan vervanging toe, maar dat gaf mij dan ook weer een doel voor de eerste opdrachten. Met een heel, naar mijn mening toen, indrukwekkend ondernemersplan ging ik naar de KvK. De mevrouw aan de balie heeft er niet een keer naar gekeken, behalve hoe Vechel geschreven moest worden. Een half uur later en zo’n 50 euro lichter liep ik naar buiten. Ik was ondernemer! Met een plan – waar niemand naar omkeek of zelfs naar vroeg. Maakt dat het enthousiasme minder? Nee, want nu kon ik gelegitimeerd stuiteren. Mét resultaat.

Ook mijn studie ging verder en het diploma werd uiteindelijk behaald. Het oude ondernemersplan, nog altijd ongebruikt, heb ik herschreven. We waren er klaar voor om op freelance basis werk te verrichten in het sociaal-cultureel werkveld. Maar toen: onverwacht kon ik vrij snel na het behalen van mijn diploma aan het werk ín het sociale werkveld. Waar ze tevens mijn culturele vaardigheden – waarvan ze hadden gehoord via Vechel Ventures – dolgraag wilde inzetten. Een baan waar ik dus volop mee aan de slag kon!

Betekende dat het einde van Vechel Ventures? Natuurlijk niet.
Enthousiasme is niet tevreden met 36 uur in de week. Dus ik ging weer naar mijn vertrouwde whiteboard en we gingen voor een andere opzet. Op dit moment ben ik nog altijd ondernemer naast mijn baan. Weliswaar zijn er bepaalde grenzen gesteld aan sommige activiteiten. Zo zal ik geen opdrachten accepteren die in het verlengde van mijn huidige baan liggen. Maar de muzikale opdrachten of het grootste deel van mijn culturele én sociale projecten? Die gaan door; het ondernemerschap laat iemand niet zo makkelijk los. En dat is alleen maar goed.

vechel ventures

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *